Z przymrużeniem oka - Whisky And Wine Place

Altenberg de Wolxheim Grand Cru Riesling Arthur Metz 2007

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:36:40 +0000

Dla mnie Riesling jest absolutnym królem białego szczepu. To co można z niego zrobić jest wprost niewiarygodne. Od ultra mineralnych i rześkich win po słodziaki na deser. Nie ma na całym globie drugiego takiego szczepu, który potrafiłby imitować tak wiele owoców. Kocham Alzację i jej klimat, różnorodność, unikalne terroir, niepodrabialność.

Butelkę od Metza kupiłem w lato, upał niemiłosierny i schłodzony Riesling. Może być coś wspanialszego? Moja pozycja pochodzi z Cru o nazwie Altenberg de Wolxheim. Wino ma wszystkie typowe cechy rieslinga: mineralność, pełna paleta owoców cytrusowych jak na przykład limonka, grapefruit, cytryna, zdecydowanie wyczuwalne są także aromaty białych kwiatów. Świetne wino!!!

Mam też prośbę. Jeśli ktoś kiedykolwiek pił rieslinga pochodzącego z jakiś egzotycznych krajów i mu nie smakował to proszę go nie przekreślać. Trzeba koniecznie wypić butelkę prawdziwego, tego pochodzącego z Francji a zobaczycie o czym piszę.

Do następnego kieliszka ;).

Artykuł Altenberg de Wolxheim Grand Cru Riesling Arthur Metz 2007 pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.

Cenowy rekord

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:34:11 +0000

Azjatycki kolekcjoner ustanowił nowy rekord cenowy kupując 6 litrową butelkę Chateau Petrus, rocznik 1982 za niebagatelną kwotę 45,000 funtów. Potwierdza to, że wina z Bordeaux nadal cieszą się niesłabnącą popularnością.

Jeśli chcielibyśmy wypić jeden kieliszek tego wina musielibyśmy zapłacić prawie pięć tysięcy złotych !!!

Pozostawię to bez komentarza…

Artykuł Cenowy rekord pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.

Kieliszki z popularnej szwedzkiej sieci handlowej

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:32:45 +0000

Ostatnio będąc w sklepie z charakterystycznym żółtym logo zobaczyłem, że są tam sprzedawane kieliszki. Oczywiście nie było to dla mnie nowe odkrycie, ale jakoś zapomniałem o tym fakcie. Spojrzałem na cenę i pomyślałem – ale zdzierstwo – za jeden kieliszek żądać 16 złotych… toż to cena jak za wysokiej klasy kieliszek a tu powiedzmy szczerze miałem do czynienia z najprostszym fasonem. Popatrzyłem chwilę na cenę, przetarłem oczy pierwszy raz… zamrugałem i ponownie przetarłem. Toż to jest cena za 6 a nie jeden kieliszek. Czyli 2,5 złotego za sztukę. To jest niemal za darmo. Chwyciłem pudełko, aby przekonać się w domu co ten wynalazek jest wart.
W domu wlałem wino do kilku fasonów kieliszków i rozpocząłem degustację. Wniosek jest prosty. Mój nowy zakup, nie dorównuje klasą w nawet najmniejszym stopniu „poważnemu szkłu”. Trudno mówić tu o degustowaniu. Raczej powinniśmy być zadowoleni, że szkło nie popsuło nam zupełnie smaku. Ale wielkiej przyjemności dać przy takim szkle i fasonie po prostu nie może. No ale moje domowe kieliszki kosztują tyle co dwa zestawy ze sklepu na I.
A przecież nie zawsze mamy potrzebę podawać wybitne szkło. Duża impreza ogrodowa aż się prosi o jak najprostsze szkło, które nie będzie uwydatniało średniego smaku prostego wina, którego kupiliśmy hektolitry. Dobre szkło uwypukli momentalnie wszelkie niedomagania. No i nie bez znaczenia pozostają stłuczki… gdy wiemy, że będzie ich sporo, nie wahajmy się i skorzystajmy ze szwedzkiej okazji. Jest to na pewno lepszy wybór niż okropne plastikowe pseudokieliszki jednorazowe.

Artykuł Kieliszki z popularnej szwedzkiej sieci handlowej pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.

Kosztowne zakupy

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:32:03 +0000

Na lotnisku w Dubaju padł cenowy rekord zakupów dokonany przez indywidualnego pasażera. Klient tamtejszego sklepu winiarskiego Le Clos zostawił okrągłe 107 tysięcy dolarów za 8 butelek wina. Wśród nich Chateau Petrus z rocznika 1947 i 1961 a także butelka magnum z 1959.

Jestem ciekawy czy nabywca zapakował swoje nowe nabytki do podręcznego plecaczka i wniósł na pokład samolotu czy też wynajął opancerzony furgon do przewiezienia drogocennego trunku. Nie zagłębiając się w szczegóły jest to z całą pewnością oryginalne miejsce na zakupy.

Artykuł Kosztowne zakupy pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.

Kryzys a’la Francja

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:31:35 +0000

Dzisiaj z niemałym zdziwieniem przeczytałem, że Francja w 2011 roku zwiększyła sprzedaż wina o około 10%.
Pomyślałem sobie, pewnie pozytywny skutek zaczynają odnosić zmiany w podejściu do marketingu jakie możemy zaobserwować od pewnego czasu w tym kraju.
Coraz częściej spotykamy etykiety wyglądające jakby żywcem wzięte z wielkiej Argentyńskiej czy Australijskiej winnicy. Coraz mniej jest niezrozumiałych dla nie-lokalnego konsumenta „Chateau” czy „Domaine”, a coraz więcej nazw regionów, szczepów czy obrazków innych niż naszkicowane ołówkiem pałace, zamki i inne włości. Następne kilka zdań rozwiało moje wątpliwości. Otóż, w zasadzie nie wzrósł wolumen sprzedaży, wzrosły – o zgrozo – ceny. I to właśnie o ten wzrost cen, wzrosła sprzedaż. Jak widać w przypadku wina, świetnie sprawdza się zasada, że w trudnych czasach najlepszym sposobem na zwiększenie sprzedaży jest podwyższenie cen. Podczas kiedy niemal cała Europa zaciska pasa, Amerykanie wychodzą dopiero z dołka z pomocną ręką przyszli Azjaci. I nie chodzi to o 100 mld euro, które Chiny chcą przeznaczyć na ratowanie tonącej w długach Europy, ale o kupowanie tutejszych produktów. Sprzedaż do Azji wzrosła o … 25%!!! Z jednej strony to wspaniale, że świat winiarski rośnie w siłę, z drugiej strony mój niepokój budzi fakt, że w kolejce po któreś z win z wielkiej piątki za chwile stanie o miliard ludzi więcej. A wtedy ciężko będzie się przebić na początek, mimo że z kolejkami w Polsce ze względów historycznych umiemy sobie radzić świetnie.

Artykuł Kryzys a’la Francja pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.

Kwasollo 2010

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:31:04 +0000

Patrząc z perspektywy czasu na całe szczęście dla nieszczęsnego Beaujolais Nouveau moda na to wino przemija. Jeszcze parę lat temu lud Polski ochoczo wędrował do sklepów i kupował duże ilości tego sikacza. Sprzedać 500 butelek w dwa dni w porządnym sklepie specjalistycznym to nie był żaden wyczyn. W pewnym momencie się ocknęliśmy i doszliśmy do wniosku, że ktoś nabija nas w butelkę. No bo jak wytłumaczyć sytuację, w której wyprodukowanie tego marnego trunku podejrzewam kosztuje 50 centów a na półce w sklepie 4o zł? Marketingowy sukces Beaujolais jest niesamowity. Z marnego wina rozkręcono biznes, który zaczyna kręcić się zawsze w trzeci czwartek listopada, ale mam wrażenie, że już chyba tylko francuzi świętują.

Ostatnio piłem wersję de lux tego wspaniałego napoju – Beaujolais Nouveau Villages. Na szczęście zapłaciłem całe nic ;).

Idę na kieliszek eksperymentalnego, niskobudżetowego chardonnay z Biedronki. Gdybym nie pojawił się tu za tydzień to znaczy, że leczę ciężkie zatrucie.

Zdrowie

Artykuł Kwasollo 2010 pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.

Leje się kultura

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:30:35 +0000

W końcu coś drgnęło, coś się ruszyło na tym wiślanym pustkowiu. Nie do pomyślenia jest aby w każdej innej stolicy europejskiej takie miejsce jakim jest deptak wzdłuż rzeki było zupełnie nie wykorzystane. Ale pojawiło się światełko w tunelu.

Można się napić!!! Wina się napić. Pod chmurką. I to dobrego, niszowego, nie takiego co to na każdej stacji benzynowej można kupić albo takiego co to u nas na rynku niedługo będzie obchodziło 15-lecie swojego istnienia. Lista win jest dobrana świetnie, oryginalne pozycje, kieliszek zimnego prosecco w upalny wieczór, hmmm…pyszne!!! Wszystko to z zamiłowania i pasji do wina, które sympatyczna obsługa próbuje przelać na spacerujących tubylców i przyjezdnych.

Jeśli dodać do tego, że w miejscu owym odbywają się różnorakiej maści koncerty i wydarzenia kulturalne to mamy bardzo ciekawy punkt na mapie Warszawy.

Że nie napisałem do tej pory gdzie ta oaza się znajduje? I nie napiszę. Zachęcam do spaceru a na pewno znajdziecie.

Do zobaczenia w ….;)

Artykuł Leje się kultura pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.

Madera

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:30:09 +0000

12 maja odbyło się w Warszawie bardzo interesujące winiarskie seminarium. Ambasada Portugalii zaprosiła tych, którzy mają realny wpływ na świat winiarski w Polsce, na wykład o miejscu, które większość z nas kojarzy z urlopami albo Cristino Ronaldo. Chodzi o Maderę. Niewielka wysepka na Atlantyku, będąca w rzeczywistości wygasłym wulkanem jest siedliskiem bardzo interesującej winiarskiej kultury. Otóż, o winach z madery wielu słyszało, ale nie wielu z nas miało okazję ich naprawdę próbować. Mówię tutaj o porównaniu smaków i aromatów w różnych typach tego wina. Wybór w Polsce jest… jednym słowem… mizerny. Może po wczorajszym spotkaniu sytuacja się zmieni, przynajmniej taką mam nadzieję. Nie chciałbym tu zanudzać opisami kolejnych degustowanych przeze mnie win. Raczej zachęcić do sięgnięcia po butelkę lekko schłodzonej, wytrawnej (teoretycznie bo wino wytrawne tam ma tyle cukru co niemieckie wina słodkie) pachnącej rodzynkami i herbatą, madery lub oleistej słodkiej, pełnej kawowych i orzechowych nut wersji słodkiej.

Najciekawsze jednak w maderze jest to, że wino w zasadzie w potocznym rozumieniu można by uznać za zepsute. Tradycyjnie, był to trunek pijany na statkach podczas wypraw kolonizacyjnych i później handlowych pomiędzy kontynentami. Niekiedy takie podróże po bokach trójkąta Europa – Ameryka – Indie, trwały nawet 18 miesięcy. W tym czasie wino podgrzewało się na pod pokładem w szczególności gdy statek zbliżał się w okolice równika. Dzięki temu zyskiwało swój niepowtarzalny smak, jakby utlenienia. Dzisiaj oczywiście nikt specjalnie na statki madery nie pakuje a podgrzewanie jest procesem w pełni zaplanowanym i kontrolowanym. Niemniej jednak charakter wina pozostał ten sam. W procesie tym pomaga też nieco natura, kopanie piwnic na Maderze jest nie małym wyczynem w związku z czym wiele beczek spoczywa w domach na strychach, gdzie z oczywistych względów jest dość ciepło.

Zachęcam do sięgnięcia po butelkę bursztynowego płynu choćby z ciekawości, gwarantuje że choć na chwilę, czując smak w ustach, przeniesiemy się na zieloną wyspę i poczujemy się jak na urlopie.

Artykuł Madera pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.

Miłośnik chardonnay

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:29:45 +0000

Ja bynajmniej za takiego się nie uważam. Nie powiem, kilka dobrych butelek skosztowałem w swoim życiu, ale raczej tych w wydaniu klasycznym niż nowoświatowym. Pamiętam te pierwsze podchody, ten romans z beczką, z tymi rubensowskimi kształtami. Ale kiedy to było…

Od czasu do czasu trafiają się jednak pozycje, które potrafią zaskoczyć jak choćby fantastyczna butelka od węgierskiego producenta Konyari. I to w jakiej cenie!!! Za 25-30 zł mamy istną eksplozję aromatów. Słodkie nuty tropikalnych owoców mieszają się z mineralną czystością. Wino kompletnie nie podobne do chardonnay a jednak.

Od czasu do czasu trafiają się także miłośnicy chardonnay. Jak pewien jegomość, który jest mi dobrze znany z imprez branżowych. Jegomość trzeba dodać – miłośnik, koneser. A w szczególności miłośnik bo jak go tak nie nazwać kiedy całą swoją miłość przelewa na butelki twierdząc, że jedni kolekcjonują kobiety a on wino. No cóż….

Ale on nie tylko przelewa, ale również wylewa, nie za kołnierz naturalnie. Ja rozumiem, że może komuś smakować Amphorae chardonnay bo sam jestem fanem tej izraelskiej pozycji, ale żeby tak całą butelkę wypić na dwa, duże Schott’owskie kieliszki? I to w 10 min? I to za 120 zł? Normalnie miłośnik…

Artykuł Miłośnik chardonnay pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.

Nie picie wina

Łukasz Sosiński — Thu, 04 Jun 2020 09:28:16 +0000

Od pewnego czasu jestem na diecie. Mam dokładnie określone co mogę jeść, a co jest zabronione. Więcej, mam nawet powiedziane co którego dnia mam jeść. Gdy otrzymałem listę, zupełnie próżne okazały się moje wysiłki w poszukiwaniu hasła „do popicia kolacji – wysokiej jakości czerwone wino”. Woda, herbata a nawet czasem kawa – owszem. Ale wina… brak. Smutna to dla mnie była wiadomość, ale postanowiłem być twardy. Pierwsze dwa tygodnie minęły bez nawet wypitej kropelki (w ustach miałem ale plułem…). Wyniki diety doskonałe, samopoczucie świetne więc gdzieś tam zaczęły się wkradać myśli o minimalnym złamaniu rygoru i wychyleniu, choć kieliszka pysznego czerwonego. Ale czy będzie smakować gdy w prawym uchu odezwą się wyrzuty sumienia? Czy cały mój wysiłek nie pójdzie na marne? Czy nagle nie urosnę o utracone kilka kilo? Jak możecie sobie wyobrazić zwyciężyła w tym rachunku siła prawdziwego uczucia. Jak w amerykańskim filmie. Chwytam butelkę Lacrima Cristi od Mastroberardino, kieliszek. Uwijam się jak w ukropie demontując wszystkie niepotrzebne w tym momencie elementy butelki włącznie z korkiem. Nalewa, chwytam, zanurzam nos, później usta, trzymam chwilę na podniebieniu, połykam. Ach cóż to był za smak. Czy to wino jest tak fantastyczne, czy to może ja tak spragniony? Myślę, że jedno i drugie. Wino świetne, ziołowo porzeczkowe w nosie. W ustach miękkie i soczyste z doskonałą kwasowością, nie przeszkadzającą ale też nie nazbyt małą jak zdarza się to nieraz na nieodległej przecież Sycylii. Ale kluczem do sukcesu była jednak chyba abstynencja. Wyostrzyła nos, smak a przede wszystkim wzrósł apetyt. Wniosek z tego taki, że jeśli na prawdę chcemy się cieszyć winem, czuć jego pełnię smaku, musimy przytyć aby mieć pretekst to pójścia na dietę.
P.S. Upiłem się już drugim kieliszkiem, to również z ekonomicznego punktu widzenia korzystny efekt.

Artykuł Nie picie wina pochodzi z serwisu Whisky And Wine Place.